Isaia

De eerste keer dat ik haar zag, dwong ik mezelf om weg te lopen.

Ze was niet voor mij bestemd.

Eigenlijk was ze voor niemand bedoeld.

Ze is te zacht. Te goed. Te… onschuldig.

Daarom kon ik niet bij haar wegblijven.

Ze weet het nog niet, maar ze is al van mij.

Elke ademhaling. Elke stap. Elke seconde dat ze bestaat, hou ik haar in de gaten.

Ze zal nooit veilig zijn.

Niet voor deze wereld.

Niet voor de mensen die haar van me af willen pakken.

Ik zie hoe ze naar haar kijken.

Alsof ze iets is dat ze kunnen stelen.

Maar ze is niet van hen.

Ze is van mij.

De mijne om te beschermen.

De mijne om te vernietigen.

De mijne om te houden.

En als ze denken dat ze haar kunnen hebben,

dan zijn ze al dood.